Robin Robin, Aardman Animations stüdyosunun stop-motion kültürüne kazandırdığı o sıcak, el işçiliği hissini ilk bakışta başarıyla koruyor. Ancak ambalajı açıp içeriğe odaklandığınızda, yapım aslında oldukça hafif; hatta çoğu izleyici için “biraz tatlı ama unutulabilir” kategorisine düşen bir deneyim sunuyor. Kısa film, estetik açıdan yumuşak ve keçeli karakter dokusuyla göze hitap etse de, dramatik omurgası ne […]

1. Şaklaban Şirin Baba , ilk dakikadan itibaren markayı “modernize etme” yönünde agresif bir pozisyon alıyor. Şirin Baba’nın DJ pultu başında görülmesi, marka kimliğini güncel kitleye yeniden konumlandırma çabası.Lore perspektifinde ise bu sahne, Şirin Baba’nın “topluluğu bir arada tutan babacan lider” yönünü kaybetmiş. Kayıp Köy’deki gibi şirinlere babalık yapmıyor— yeni filmin tonal çizgisinin sürdürülebilirliği için […]

ALTIN ÇAĞDAN GELEN BİR AMAZON MİRASININ 80’LER SINAMASI 1984 tarihli Sheena: Queen of the Jungle, sinema tarihinin daha niş ama kökleri şaşırtıcı derecede derin bir ikonunu gün yüzüne çıkarmayı hedefleyen bir yapım. Film, yüzeyde egzotik-macera tipi bir “jungle adventure” gibi dursa da aslında çok eski bir çizgi roman karakterinin – hatta çizgi roman tarihindeki ilk […]

Five Nights at Freddy’s 2 İncelemesi: Görsel Bir Şölen, Anlatısal Bir Karmaşa Korku oyunu dünyasının fenomen serisi Five Nights at Freddy’s (FNAF), 2023 yılında sinema perdesine adım attığında gişede büyük bir patlama yaratmış, özellikle genç izleyici kitlesini salonlara kilitlemişti. Bu büyük başarının ardından gelen devam filmi Five Nights at Freddy’s 2, evreni genişletme iddiasıyla yola […]

Scooby-Doo! and Kiss: Rock and Roll Mystery, enerjisiyle tam olarak “sabaha karşı televizyonda denk gelinen sürreal bir rüya” hissi yaratıyor. Sanki bir yandan klasik Scooby çetesinin gizem çözme maceralarına tanık oluyor, diğer yandan arka planda efsanevi bir KISS albümü dönüyormuş gibi hissettiriyor. Film, baştan sona taşıdığı “trippy” atmosfer ile dikkat çekiyor; KISS’in kozmik mitolojisi (lore), […]

Wojciech Jerzy Has’ın Sanatorium pod Klepsydrą filmi, sinema tarihinin “kült” kategorisine yerleştirilmiş olsa da, modern izleyici açısından çoğunlukla ritim bozukluğu yaşayan, dramatik motoru çalışmayan ve konseptini yönetemeyen bir yapım olarak işliyor. Filmdeki deneysel ambisyon yüksek; ancak bu ambisyon işleyen bir sistem yaratmıyor. Aksine, bellek, zaman ve rüya-mantığı etrafında kurulmuş yapının iç dinamikleri kendi kendini sabote […]

ZOOTOPIA 2 — POLİTİK, SJW VE TOPLUMSAL OKUMA ODAKLI UZUN ANALİZ 8,5/10 Zootopia’nın ikinci filmi, ilk filmdeki “önyargı, çeşitlilik, ırksal profiling” ekseninden daha geniş bir siyasi evrene yayılıyor. Anlattığı öykü, görünürde eğlenceli bir suç-macera örgüsü gibi dursa da, alt katmanda devlet–mafya ilişkisi, polis teşkilatının iç düzeni, medya manipülasyonu, yerel-köylü sınıf mobilizasyonu, temsil siyasetinin sınırları ve […]

”Disney, Zootopia’yı yaparken yalnızca bir “hayvan şehri” tasarlamadı; günümüz toplumlarının göç, ırk, etnik kimlik, kamu güvenliği, kriminalizasyon ve medya manipülasyonu eksenindeki en kritik sorunlarını animasyon yüzeyine taşıdı. Bu nedenle film, özellikle ABD’deki siyah–beyaz ilişkilerinden Avrupa’nın göçmen korkusuna, Türkiye’deki Kürt meselesinden şehirleşmiş azınlık topluluklarına kadar çok geniş bir politik izdüşüme sahiptir. Film, neredeyse her sahnesinde günlük […]

Plankton filmi, izleyicisinden derin bir sanatsal analiz veya ağır bir sosyal eleştiri talep etmiyor. Aksine, yapım tamamen “kafa boşaltma” ve anlık eğlence üzerine kurulu, yüksek tempolu bir kaçış vadediyor. SpongeBob evreninin ebedi kaybedeni ve ikonik antagonisti Plankton, bu filmde klasik “kötü adam” rolünün ötesine geçerek hikâyenin ana komedi motoruna dönüşüyor. Film, izleyicinin dikkat süresinin kısaldığı […]

1. YÖNETMENİN ZİHİNSEL GÜNLÜĞÜ (DIRECTOR’S DIARY)Jodorowsky burada adeta bilinç akışı formatında çalışan bir kişisel günlük açıyor. Lineer bir anlatı yerine zihinsel fragmanlar, travmatik semboller ve içsel yolculuk sekansları kullanıyor. Film, planlı bir senaryodan çok, yönetmenin rüya defterinin performansa dökülmüş hali gibi. Bu yüzden sahneler birbiriyle kurumsal anlamda “neden–sonuç” bağları kurmaz; duygusal tetikleyiciler üzerinden ilerler. Yönetmenin […]